Danas je Zeleni venac jedno od najpoznatijih mesta u Beogradu – pijaca, autobusko čvorište i nezaobilazna tačka centra grada. Međutim, njegova istorija je mnogo složenija od obične gradske pijace.
U prvoj polovini 19. veka ovaj prostor nalazio se na periferiji tadašnjeg Beograda. Za razliku od današnjeg užurbanog prostora, ovde su se nekada prostirale močvare i neuređeno zemljište.
Do 1835. godine na ovom mestu nalazilo se groblje, a teren je bio težak za korišćenje zbog vode koja je izbijala iz zemlje.
Ime Zeleni venac najverovatnije potiče od stare kafane koja se nalazila na ovom prostoru. Na njenoj fasadi nalazio se limeni venac zelene boje, koji je postao toliko prepoznatljiv da je čitav kraj počeo da se naziva tim imenom.
Prvi tragovi pijace na ovom prostoru javljaju se sredinom 19. veka. U istorijskim izvorima se Zeleni venac pominje 1847. godine, kao mesto gde se odvijala trgovina i pazar.
Početkom 20. veka Beograd ubrzano raste, pa se javlja potreba za modernim gradskim pijacama. Nakon odluke Prve skupštine piljara Srbije 1918. godine, počinje organizovanje nove pijace, koja je izgrađena 1920. godine.
Za svoje vreme bila je veoma moderna: imala je uređene tezge, prodajne prostore i infrastrukturu kakvu mnoge pijace u regionu nisu posedovale.
Zbog svoje veličine, položaja i značaja među građanima dobila je nadimak „kraljica pijaca“.
Tokom decenija Zeleni venac je menjao izgled, ali je ostao mesto gde se susreću različiti slojevi grada – proizvođači iz okoline Beograda, trgovci, radnici, studenti i prolaznici.
Danas je Zeleni venac više od pijace. On je jedan od retkih delova grada gde se još može osetiti svakodnevni ritam starog Beograda – grad koji se ne vidi samo kroz palate i spomenike, već i kroz mesta gde ljudi dolaze po hleb, razgovor i svakodnevne priče.
